Blog

By 43113632d6465da151bb309537dbe5c477aa0fd9 28 Aug, 2017
Centraal stellen

Iets centraal moeten stellen is een modewoord geworden. Tegenwoordig moeten we geregeld weer iets centraal gaan stellen. Het is centraal inmiddels zo druk geworden dat zaken welke we centraal gesteld hebben er niet meer inpassen en alweer naar buiten uitdijen, en allang niet meer centraal staan.

Wat nog steeds wel voor ons centraal staat is de mens en zijn heerschappij op aarde. We denken er verder niet over na, we vinden het van zelf sprekend dat wij de belangrijkste wezens op aarde zijn. De aarde is van ons. Soms maken we ons wel eens zorgen over de leefbaarheid van de aarde in de toekomst door ons leefgedrag , maar maatregelen mogen niet teveel kosten. Met leefbaarheid bedoelen we uiteraard de leefbaarheid voor de mens.

Naar alle waarschijnlijk is ons soort het enige met een individueel IK besef, daar komt ons (te) grote ego uit voort. We hebben het wel eens over een mogelijke vernietiging door ons gedrag van de aarde, daarmee bedoelen we uiteraard weer het eind van de mensheid. Ondertussen laten we andere soorten organismen door ons gedrag rustig uitsterven.

Zal de aarde zich er veel van aantrekken als we haar door ons gedrag voor onszelf onleefbaar gemaakt hebben? Nee, er ontstaat langzaam een nieuw eco-systeem zonder de mens. Het eind van de dinosautiërs luidde ook zo’n nieuw tijdperk in. Het komen en gaan van soorten is ook zonder ons al miljoenen jaren aan de gang. Dat dit ook met de mens staat te gebeuren kunnen we ons moeilijk voorstellen omdat de mens er van uit gaat dat de mens centraal staat. Door ons verstand zijn we inderdaad wel een belangrijke factor op aarde, zolang we (nog) aanwezig zijn drukken we er een voor ons bepalende stempel op. Maar de aarde kan prima zonder ons.

Het zijn WIJ die uitmaken wat schadelijke organismen (voor de mens) op aarde zijn. En wat er mag blijven of weg mag/moet. Uitstervende dieren en/of oerbossen ten spijt, uiteindelijk gaat het om de dikte van onze portemonnees. We hebben de leefbaarheid op delen van de aarde er eventueel voor over om daar onze medemens te bestrijden als het om macht gaat. Machthebbers offeren er vanuit hun paleizen of schuilplaatsen rustig onschuldige moeders en kinderen aan op bij de tegenpartij. De mensheid probeert alles en iedereen te overheersen, macht is geld, en zelfs ook als het ten koste van onze planeet gaat.

Advies: Neem als uitgangspunt dat de aarde niet alleen die ronde kluit steen/zand is. Maar dat alles wat er in en op groeit ook De Aarde is. Stel je voor dat op die kluit van vuur met een korst van mineralen en elementen de planten, virussen, bacteriën, amoeben, mensen, dieren, enz, de ledematen van de aarde zijn. Sommigen ervan vormen een vaste verbinding, weer anderen kunnen bewegen, en weer anderen kunnen van hun plaats af. Er is beweging, groei, ademhaling, meestal met een bepaalde functie als onderdeel van het geheel (aan dat laatste twijfel ik bij de mens nogal eens). De aarde voedt haar ledematen en de ledematen elkaar. Het is allemaal De Aarde. En als je het dan doortrekt dat de aarde samen met zon, maan sterren hun functie hebben in het geheel wat heelal genoemd wordt dan zijn wij daar als mens onderdeel van. Wij zijn sterrenstof.

Zullen we eens stoppen met ons ego het allerbelangrijkste wezen op aarde te zijn? We zíjn met alles wat er op groeit en bloeit De Aarde. Alles wat we de aarde aandoen, z’n ‘ledematen’ aandoen, grenst aan een ernstige vorm van zelfbeschadiging.

Wulf van Loenen
www.mede-menszijn.nl
wulf@mede-menszijn.nl

By 43113632d6465da151bb309537dbe5c477aa0fd9 10 Jul, 2017
Riskante sport het mooist?
Voetballen zal momenteel het populairst zijn om te beoefenen, en tevens als kijksport. Wij hebben weer gewonnen zeggen we over de club waar we supporter van zijn zonder dat we fysiek meededen. De club, verlengstuk van onszelf, is niet degene die overtredingen maakt nee, dat doet de tegenpartij. En het is de scheids die partijdig is en óns altijd benadeelt.
De supporter van een club speelt mee vanaf z’n plek op de tribune of voor de TV met oogkleppen voor. Behalve op het veld is er ook regelmatig een veldslag op de tribune of rond het stadion aan de gang, maar gemiddeld valt het mee. Wat zal het aantal gewonden gemiddeld zijn? 1 á 2 Per keer op het veld, en een stuk of 5 op de tribune?

Sporten waarin we ook helemaal niet zitten te wachten op gewonden, of zelfs doden, zijn auto- en motorrace. Afgrijselijke beelden in het verleden zijn er, toen de beveiliging nog uitsluitend bestond uit hier en daar een strobaaltje tegen een paaltje langs het asfalt. Nu zijn er obstakelloze uitglijstroken langs bochten om coureurs de mogelijkheid te bieden er ‘veilig’ uit te vliegen. Die enkele keer dat er nog een stratenrace is door de stad (Monaco), langs muren en obstakels, houd je je hart vast.
Waarom vinden velen juist zo'n sport mooi? Vinden we juist sporten die een gevaarlijk imago hebben het mooist? Maar juist bij auto- en motorsport vallen maar weinig slachtoffers meer. Of maakt de spanning dat er iets ergs kán gebeuren het sensationeel, denk aan het stierenvechten als je dat een sport mag noemen. Als het werkelijk fout gaat dan vinden we het iedere keer weer afgrijselijk.

Elk voorjaar begint het wielerseizoen. De risico’s welke genomen worden om voorin te eindigen lijken met het jaar groter te worden. Wij als publiek gaan er weer eens lekker voor zitten voor de TV of we reizen af naar de Tour in Frankrijk. Ik heb het altijd zo’n mooie sport gevonden maar ik bespeur een omslag bij mezelf. Van de ca. 200 deelnemers belanden er tijdens deze Tour de France (2017) waarschijnlijk zo’n 10-15% in het ziekenhuis. Gisteren de 9e etappe en we zijn al aardig op weg. In de 1e (natte) etappe in Dusseldorf was het meteen al raak met een stuk of 5 renners in de hekken waarvan minstens 3 in het ziekenhuis. Renner Valverde met een gebroken knieschijf. De 5e etappe werd Cavendish bij de eindsprint de hekken in gereden en hij werd afgevoerd met een gebroken schouderblad. In de 9e etappe was het helemaal raak, onze landgenoot en nummer 2 van de dag ervoor Robert Gesink, liep een gebroken ruggenwervel op toen er een groepje viel. Er wordt op het moment dat ik dit schrijf in het ziekenhuis waar Robert ligt een speciaal corset voor hem gefabriceerd, anders heeft hij kans dat het ontaardt in een dwarsleasie. Wat de renners Thomas en Mori op die dag aan het vallen overhielden is op dit moment niet bekend. En dan Richie Porte die we life op TV bij een gevaarlijke afdaling een bocht te kort zagen menen, waarbij hij en z’n fiets een verschillende kant op gingen en zijn vlucht via een collega zagen eindigen tegen een rotswand aan, heeft een gebroken bekken en en sleutelbeen opgelopen. Koploper Froome is de meeste concurrenten al kwijt omdat die nu in het ziekenhuis liggen, thuis zitten of nog gekwetst meerijden door de valpartijen.

Gevaarlijke sporten trekken veel publiek. Bij auto- en motor sport zijn de gevaren een groot issue, maar het gaat bijna altijd goed. Bij het voetballen vinden we het inmiddels normaal dat er gewonden vallen, de ernst valt vaak mee. Bij wielrennen hoort het allemaal bij de heroïek van deze sport. De laatste 17 jaar zo’n 14 doden door incidenten bij afdalingen, botsingen, hartstilstand. Uitgezette parcours leiden nog steeds langs de meest onmogelijke weggetjes, vluchtheuvels, afdalingen, smalle afsprintstroken. Mag het publiek, deelnemers, organisaties, jury’s, zich bewust zijn dat alles gedaan moet worden om het leven van jonge medemensen en hun dierbaren niet langer in de waagschaal te leggen. Mag de heroïek een onsje (of vele kilo's) minder?

Wulf van Loenen
wulf@mede-menszijn.nl
www.mede-menszijn.nl
By 43113632d6465da151bb309537dbe5c477aa0fd9 09 Jun, 2017
Vertrouwen hebben?
Ik woon in Hoogland. Een week geleden zijn er op afstand van 20 kilometer uit elkaar 2 meisjes van 14 jaar vermoord en in een sloot achter gelaten. Savannah 10 kilometer ten Noordwesten en Romy 10 kilometer ten Zuidoosten van hier. Ook op het gebied van mijn gedachten en gevoel zat ik er afgelopen week middenin. En was zonder dat ik ze ken gevoelsmatig dichtbij de ouders. In de twee dorpen zochten duizenden verdrietige mensen elkaar op, hielden 2 minuten stilte en hielden elkaar vast.

De plekken waar de meisjes gevonden werden ken ik goed als fanatiek fietser en wandelaar, ik zal er niet meer onbevangen kunnen vertoeven. Het blijft daar je hele leven voelbaar wat er het eerste weekend van juni 2017 gebeurde.

En gisteravond naar Hollandse zaken op tv gekeken. Er werd gediscussieerd met ouders van- en met pubers over angst voor zo’n gebeurtenis, en hoe er mee om te gaan. De ouders leken angstiger dan de kinderen zelf. En dat betrof dan vooral wat er zoal onderweg op de fiets kan gebeuren. Over de elektronische snelweg had men het ook, Savannah en verdachte kende elkaar van Social media. Wat bleek was dat lang niet alle ouders van kinderen in deze leeftijd controleren met wie ze allemaal contact hebben. Degene die het wel deden verbaasden zich over wat er allemaal wel niet gedeeld wordt aan teksten en foto’s. Maar ten aanzien daarvan moet je je kind vertrouwen, je moet vooral in gesprek blijven met ze, zeiden ze. En trouwens, wat jij niet mag weten zetten ze zo achter een ander wachtwoord. Als er spanningen over en weer ontstaan, wat tussen pubers en ouders gemakkelijk gebeurt, dan zorgen ze er voor dat je als ouder een onwetende buitenstaander wordt.

Wat mij verbaast is dat we wel willen weten waar ons kind steeds fysiek uithangt en met wie ze omgaan in de samenleving. Ja, daar bemoeien we ons mee omdat ze nog jong zijn en de samenleving hier en daar niet oké. En als onze kinderen achter wachtwoorden een apart leven hebben naast het onze, waar we niet meer bij kunnen, dan zeggen we dat we vertrouwen in ze moeten hebben. Is dat geen bewijs van onvermogen omdat we niet meer tot inzicht in hun verborgen leven in staat zijn? Ja oké, iedereen heeft recht op privacy en een eigen leven, maar vanaf welke leeftijd dan? Die schuift steeds verder naar voren. Nu zijn we met onze neus op de feiten gedrukt; de daders waren 14 en 16 jaar.
Dat de getroffen gezinnen van deze slachtoffers en daders veel steun en liefde mogen ontvangen.

Wulf van Loenen
wulf@mede-menszijn.nl
www.mede-menszijn.nl
(bovenstaande foto: ANP)

By 43113632d6465da151bb309537dbe5c477aa0fd9 18 May, 2017
Nieuws delen
Gemiddeld 85% van alle Nederlanders voelt zich gelukkig in dorp of stad waar gewoond wordt. Met uitschieters per plaats naar beneden of naar boven. Mijn reactie is, hoe komt het dan toch dat iedereen altijd zo loopt te zeuren? Wordt men misschien plotseling blij van geïnterviewd worden? Wat zou het zijn, … aandacht? Maar we kunnen goed positieve geluiden gebruiken, blijkbaar is het dus gelukkig niet allemaal kommer en kwel om ons heen.

Meer dan de helft van treinvertragingen zouden we aan ‘ons’ zelf te danken hebben. Hoofd Meldkamer Spoor: ‘We hebben het hier over idioten die doodleuk het spoor opgaan om rare fratsen uit te halen, foto’s maken, met name selfies, of er een kortere weg mee nemen. Ze spelen met hun leven’. Aan de helft van de treinvertragingen (beetje overdreven of niet), zou de NS dus niets aan kunnen doen. Ik denk niet dat wachtende treinreizigers zich aangesproken zullen voelen over ‘dat we het aan ons zelf te danken zouden hebben’.

Een bericht vorige week wat te maken had met het spoor was triester. Want de trein is erg populair onder mensen die helaas zelfdoding plegen. Maar Prorail en de staatssecretaris hebben ‘succes’ met het plaatsen van hekken, hindernismatten, verklikkers die veel licht op zo’n plek aanzetten, en tekstborden die je op andere gedachten moeten brengen. Men gaat er nog 14 miljoen euro extra voor uittrekken om de maatregelen verder uit te breiden in het land. Het heeft nu al tot een verlaging van 30-40% van het aantal zelfdodingen op het spoor geleid.

Hopelijk richt de (nieuwe) regering de aandacht op het verlagen van het algehele zelfdodings-percentage. Want je mag hopen dat die 30-40% niet voor een andere methode gekozen hebben. Laat zelfdoding geen voortvloeisel zijn van het ‘zelfreddend vermogen’, wat het huidige credo is  bij bezuinigingen in de Wet Maatschappelijke Ondersteuning, Wet Langdurige Zorg, Participatiewet en Zorgverzekeringswet.
En hoe zit het met onszelf? Kijken we om naar onze (kwetsbare) medemens?

Wulf van Loenen
www.mede-menszijn.nl
wulf@mede-menszijn.nl
By 43113632d6465da151bb309537dbe5c477aa0fd9 08 May, 2017
Zorgverlener zoeken
We hebben allemaal wel eens hulp nodig om weer verder te kunnen. Daar hoeven we niet geheimzinnig over te doen, dus voor wie het lezen wil, hierbij m’n mail aan een complementair medisch centrum:

Ik ben Wulf van Loenen, een gehuwde man van 64 jaar, vader van 3 kinderen waarvan 2 met zorg waarvan nu 1 overleden. Ik heb met mijn partner 40 jaar veel uit te vinden in de relatiesfeer, maar we zijn nog steeds bij elkaar. Ik heb vaak te maken met vage lichamelijke klachten, waar ik momenteel ook weer aan geholpen word. Verder wijst veel op een hoge gevoeligheid en misschien wel burn-out. Ik denk er aan bij u een intake af te spreken. Waarin ik het graag wil hebben over het missen van verdere inspiratie. Ik wil meer tevredenheid over de invulling van mijn leven maar het komt niet bij me binnen welke stap nu. Ik kan m'n draai niet meer vinden na een redelijk zwaar leven vind ik zelf. Met klap op de vuurpijl 17 jaar zorg voor een ongeneeslijk zieke dochter, ze is 3 jaar geleden overleden. Om zelf meer verbinding in mijn wezen te herkennen lees ik momenteel veel over de theorieën van Rudolf Steiner. Daarom ben ik met het zoekwoord antropsofie op de mooie uitnodigende site van uw praktijk terecht gekomen. Om een indruk te kunnen krijgen over de betaling, c.q. vergoeding van eventuele consulten wil ik graag uw tarief weten. Met vriendelijke groet, Wulf van Loenen.

www.mede-menszijn.nl
wulf@mede-menszijn.nl
By 43113632d6465da151bb309537dbe5c477aa0fd9 24 Apr, 2017
Farmaceutische Molen
Wat vindt u er van als u zonder recept de huisartsenpraktijk verlaat? En kan de huisarts de patiënt met klachten zonder middeltjes laten gaan zoals hij kwam?

Ik heb zojuist de huisartsenpraktijk zonder recept of doorverwijzing verlaten. Voor de ongemakken waar ik ermee naar toe ging, wat meer was dan het bekende dorst en veel plassen, zou ik normaal niet naar de huisarts gegaan zijn. Maar bij elkaar opgeteld vond ik het reden om de dokters-aassistente te vragen of ik een flesje oochtendurine mocht afleveren voor onderzoek op diabetes. Deze aandoening komt namelijk in mijn familie voor. Het zou een verklaring kunnen zijn voor de ongemakken. En met het snappen van je lichaam, bijvoorbeeld een onderliggende aandoening, zijn er minder raadsels in je leven.

Zo gemakkelijk kwam ik er niet van af. Er werd meteen een afspraak voor bij de huisarts zelf gemaakt. Er moest dan ook meteen bloed geprikt gaan worden. Ik dacht, o jee daar gaan we weer; hoe weiger ik recepten ter symptoombestrijding, insuline zou ik natuurlijk wel aanvaard hebben. Maar ik had prachtige urine en bloedwaarden, dus gelukkig geen diabetes.

Ik ben altijd wat aan het puzzelen met lichaam en geest. Dat is ook wel je lot als je in de gelegenheid bent om redelijk mindfulnes te leven. Ik was opgelucht dat de huisarts recepten voor mijn genoemde symptomen achterwege liet. Met de diagnose; geen diabetes, was mijn vraag beantwoord. Jammer voor de machtige farmaceutische molen die iedereen zelfs met een klein klachtje, wil opslokken. Maar waarin ik gelukkig nog steeds buiten de mangel blijf.

Wulf van Loenen
www.mede-menszijn.nl
wulf@mede-menszijn.nl
By 43113632d6465da151bb309537dbe5c477aa0fd9 19 Mar, 2017
Ziel en bezieling
Er is al veel gesproken en geschreven over de verbinding tussen lichaam, geest en ziel. Toch ligt de nadruk op het lichaam en het fysieke, binnen onze huidige wetenschap. In veel religies en filosofieën, o.a. hindoeïsme, boeddhisme, antroposofie, blijft de de geest intact als je doodgaat. De geest huist met hulp van de ziel een mensenleven lang op aarde, gedragen door je lichaam, om bij te leren en gaat vervolgens terug naar ‘huis’, naar de hemel, naar het grote geheel. En de geest zal dan, als de tijd er rijp voor is, opnieuw reïncarneren in een nieuw gekozen mensenlichaam wat geboren gaat worden op aarde. Zo wordt het een steeds completere geest, met als doel te harmoniseren met het Grote Geheel, aarde, hemel en kosmos omvattend. Op een enkele uitzondering na kan niemand zich nog iets herinneren uit z’n vorig zielenleven. En veel mensen vinden dit erg logisch omdat ze absoluut niet in deze geest-zielentheorie geloven.


Rudolf Steiner, grondlegger van de antroposofie, zei dat de mens ooit in de oertijd een veel ruimer bewustzijn had, en veel meer gedreven werd door hogere-energie uit de kosmos. En dat het bewustzijn (en de filosofieën) van de moderne mens bijna geheel verschoven is naar het aardse, het fysieke. En dat er toch een spirituele bron is van binnen, dat er veel meer is tussen Hemel en aarde, en dat we daar onzichtbare verbinding mee hebben. Hij geeft daar overigens Christus ook een belangrijke plek in.

Ik ben een slechte slaper. Halve nachten slaap ik meestal maar, met incidenteel een hele. Het lukt me nog steeds om van de melatonine en slaapmiddelen van de dokter af te blijven. Ik heb ze wel geprobeerd maar heb er de volgende dag last van. Totdat er misschien een moment komt dat de klachten door slaaptekort ernstiger worden dan de bijwerkingen van pillen. Maar ik bof, ik ben een van de weinigen die je bij een ontmoeting niet meteen zult horen klagen dat hij zo druk is, dat ben ik niet en ik kan dus met minder energie toe. Ik functioneer nog steeds, maar wat voel ik me nieuw als ik een keer een hele nacht slaap!

Vannacht lag ik weer een tijd wakker. Ik had er de balen van, en kreeg het idee eens te proberen richting ziel te mediteren. Verbeeld ik me al een tijdje dat ik m’n ziel kan voelen of is het fantasie? Ergens op korte afstand onder mijn navel, statisch op een plek al voel ik hem ‘vlinderen’. Ik gaf hem nu (of is het een het), alle vrijheid en ruimte. Ga maar, speel maar als een kind. Even werd ik ongerust; stel dat hij m’n lichaam verlaat, wat dan?! Nou dan was het maar zo, ik vertrouwde dan maar op z’n terugkomst, een mens gaat immers niet dood voor zijn tijd. Het begon allengs fijner te voelen. En wat was dat; m’n lichaam werd steeds losser, ontspande en warempel, ik begon nu zoals ’s avonds weldadig het matras en beddengoed te ervaren en wat weg te zakken.
Lang daarna werd ik wakker na een verkwikkende droom, en het was al licht. Vervolgens vandaag flink kunnen klussen. Het was of ik een zielen-drive ontving uit de kosmos.

Wulf van Loenen
www.mede-menszijn.nl
wulf@mede-menszijn.nl




By 43113632d6465da151bb309537dbe5c477aa0fd9 26 Feb, 2017
Mo(nu)ment voor een kind
25 Maart a.s. is er weer de jaarlijkse boomplantdag, georganiseerd door Stichting Mo(nu)ment voor een Kind en Vereniging Volwassenen, Kinderen en Stofwisselingsziekte. Binnen ons gezin missen we ook een dierbare waar we dan nu ook een boom voor gaan planten op de dijk in Nisse gemeente Heinekenszand in Zeeland. Hij komt te staan bij al die bomen die er al geplant zijn als aandenken aan dierbaren, die afgelopen jaren overleden aan een stofwisselingsziekte. Bij de linde voor onze Fleur komt er het boven afgebeelde bordje bij te staan, nummer 149 inmiddels. Ondanks te weinig energie, door deze zeldzame erfelijke ziekte, hadden deze kinderen een levenskracht die we zelf tot op de dag van vandaag voelen. Vaak hielden artsen het voor onmogelijk als ze dan toch weer opleefden om alweer een periode mee naar huis te kunnen uit het ziekenhuis. Een levenskracht waar deze bomen in de goddelijke natuur een mooie afspiegeling van zijn. De kracht van deze kinderen lag ook in heel veel liefde brengen in de beperkte tijd dat ze hier op aarde waren.

Als vader van Fleur mag ik met mijn vrouw en andere ouders de schop hanteren. Maar er is meer. Er is tevens een samenkomst waarin we ons met elkaar verbonden voelen bij het luisteren naar muziek en teksten. Tussen de namen en foto’s van onze dierbaren die getoond worden door mag ook ik passende gedichten uit mijn gedichtenbundels voordragen. Door Fleur ben ik gedichten gaan schrijven en dat heeft geresulteerd in twee bundels, zie www.mede-menszijn.nl /webshop

Hartzeer

Jij was zo ziek
je was zo lief
m’n hart deed pijn
het klopte voor jou
het klopte door jou

Nu je er niet meer bent
zoek ik pulsering
in de natuur
of is het God
om HET
weer te laten kloppen …





By 43113632d6465da151bb309537dbe5c477aa0fd9 06 Feb, 2017
Nacht'rust'
Hoe slaapt u? ik ben een heel slechte slaper. O ja, ik slaap wel in, maar dat lukt vervolgens maar een halve nacht, met maar heel soms een volledige. Ja, en als je wakker ligt dan ga je de tijd liggen te verdrijven met nadenken hé. Overdag moet ik goed op mijn tellen passen, anders denk ik en de huisarts dat ik verschrikkelijke aandoeningen heb, maar het is ‘maar gewoon’ vermoeidheid. Ik ben eigenwijs, ik neem geen slaappillen. Sinds mijn chronisch zieke, zorg-intensieve dochter Fleur overleden is en ik ook geen ander werk meer heb stem ik de dag af in overeenstemming met mijn beschikbare vitaliteit. Zou ik hiermee dan ook meteen aangeland zijn bij de oorzaak van het wakker liggen?


Zo’n half jaar geleden werd ik door de huisarts tijdens een consult meteen aan de bloedverdunners-bloeddrukverlagers gezet en voor een inspannings ECG naar het ziekenhuis gestuurd. Ze vermoedde een kransslagader vernauwing. Maar de nacht voor de fietstest sliep ik toevallig heel goed en de cardioloog vond n.a.v. het fiestscardiogram dat ik wat hem betreft Alpe d'Huez gefietst had. Nee, hier was de kous niet mee af, vervolgens vond de huisarts het verstandig dat ik mijn 'hart uit zou storten' bij de praktijkondersteuner psycholoog. Maar dat klikte niet, het was zo’n type van de gerichte vragen over wat mij dwars zat, mij niet aankeek, maar wel een beeldscherm waarop ze alles aanvinkte. Plotseling keek ze toch op toen ik giftig werd door een vraag over de hulpverlening rond mijn zieke dochter toendertijd. Ze keek een beetje angstig bij haar constatering dat er boosheid , misschien wel een trauma in mij huisde en daar wilde ze met mij samen met de huisarts een gezamenlijk gesprek over. Maar ik wilde niet. De hulpverlening rond mijn dochter had mij iets heel belangrijks geleerd, het moet namelijk klikken met de hulpverlener. En ik wist al waarom ik boos was en dat het met rauwe rouw te maken had. En anti-depressiva of andere kalmerende spullen wil ik al helemaal niet. Ik heb gezegd dat ik een oude vertrouwde haptotherapeut zou gaan consulteren en dat ging goed. Ik houd keuzes t.a.v. gezondheid en welzijn graag in eigen hand.

Afgelopen nacht heb ik weer eens heel goed geslapen. Ik hoop dat de ruil van slaapkant met mijn vrouw na 40 jaar mijn beide zijdes van lichaam en geest weer wat meer in evenwicht brengt. Ik droomde dat ik in een chirurgisch team zat en een operatie voorbereidde bij president Donald Trump. Ter voorbereiding waren we bezig de instrumentaria te steriliseren en de operatiekamer in orde te maken. Donald lag de narcose af te wachten op zaal met familie om zich heen en die waren niet helemaal gerust op de goede afloop. En ik moet eerlijk zeggen dat ik me bewust was van de macht die mijn team op onze beurt had om de wereld te kunnen behoeden. Ik geloof erin dat ieder mens een op zijn lijf en geest gestoelde leerschool heeft op aarde. Voor de president alvast de relevante sleutelwoorden: Ego, liefde, empathie, mededogen, samenspraak, onbaatzuchtigheid, onzelfzuchtigheid. Hoe je door een gezonde slaap zelf weer anders in de wereld staat.

Wulf van Loenen
www.mede-menszijn.nl
wulf@mede-menszijn.nl  

By 43113632d6465da151bb309537dbe5c477aa0fd9 02 Feb, 2017
Liefde Geluk Welzijn
Moet je goed in je vel zitten om een oprechte liefdesrelatie met je partner te kunnen hebben? Of andersom; moet je een gelukkige liefdesrelatie hebben om positief en blij in het leven te kunnen staan. Of is liefde iets wat gewoon in jezelf huist en heb je daar niet persé een ander voor nodig. Er zijn namelijk genoeg singles die niet anders zouden willen. Hoe dan ook; het leven komt zoals het komt en je dacht er verder misschien niet zo over na in welke mate je bewust leefde of geleefd werd. En over eventueel te maken keuzes.
Maar toen kwam er die klad in de doordeweekse- weekend regelmaat en donderde je in een zwart gat waar je pas na heel veel moeite met de psycholoog uit wist te kruipen. Of misschien nog wel verradelijker: Ben je iemand geworden die door omstandigheden genoegen is gaan nemen met jezelf met veel kunst en vliegwerk overeind houden en werd dat jouw basisgevoel c.q. constitutie. En moet je het sindsdien doen met ernst, rimpels, hoofdpijn en incidenteel een opbeurend meevallertje?

Er is hier geen oorlog, we leven in een van de welvarendste landen ter wereld, als je ruzie met de buren of met de familie hebt is er de rijdende rechter of programma het Familiediner. Gelukkig zijn hoort bij onze norm. Als je minstens 2 weken aanhoudend ongelukkig bent en als dat jou slecht doet functioneren dan heet dat depressiviteit. Dat is een indicatie om naar de hulpverlening te gaan, dit moet niet langer voortduren. Gelukkig zijn er eventueel ook pillen om het te verzachten en om niet hellemaal in een vicieuze cirkel terecht te komen. Medicatie is dan soms de minst slechte keuze.

Volgens mij, en uit eigen ondervinding, is het hebben van liefde-geluk-welzijn niet iets wat er altijd kan zijn en is het niet zomaar gratis te krijgen. We mogen er niet op rekenen dat het zomaar ons basisgevoel is. Wat is er voor nodig? Jouw eigen recept heb je er voor nodig. Met vallen en opstaan ben je er achter gekomen welke ingrediënten, welke levensinvulling er bij jou past. Welk (betaald of onbetaald) werk je doet, wat je in je vrije tijd doet, en vooral ook wat je niet doet. Ook niet als je er indruk mee zou kunnen maken, het ego maakt niet gelukkig.
Het is net als bij een plant. Dus jouw liefde-geluk-welzijns plant dient genoeg voeding van je te krijgen welke matcht aan jouw grond. Je moet geduld hebben - zelfs als je de samenstelling gevonden denkt te hebben is er morgen of overmorgen nog geen bloei, hooguit een korte-termijn gekleurd blaadje. Wat de mode, trends, hype’s ook zijn, je moet keuzes maken en een eigen levensinvulling hebben en houden welke strookt met wie jij bent.

Als stress eerder regel dan uitzondering is dan worden ingrediënten niet goed meer verteerd. Zowel conflicten uit het nu als uit het verleden vragen een rondje wasstraat, je krijg je blijheid niet zomaar terug. Je zult oud vuil en blokkades moeten afschudden om weer helder naar buiten te gaan kijken.
En als het gaat om iets uit het hier en nu dan kun je er maar beter op tijd bij zijn, anders gaat het smurken en smoren. Je loopt dan de kans dat je aan die spanning gaat wennen, het wordt een basisgevoel en daar is je maag, je spierspanning, je onderrug het op den duur niet mee eens. Je kunt dan het voeden gedurende de periode tot  in bloei komen van je liefde-geluk welzijns plant wel vergeten, je bent aan het overleven. Het leven is dus een zoektocht in keuzes naar wat er bij jou past of hoe je je aanpast. Dat zoeken is lang niet voor iedereen even gemakkelijk. Maar doe vooral ook de ander waarmee je geblokkeerd zit een verbindende handreiking. Mededogen is hierin het sleutelwoord. Daarmee investeer je in meegevendheid, losheid, positiviteit en nieuwe kansen.
Je gezondheid en je omgeving spelen een belangrijke rol. Met welke stressfactoren heb je te dealen, (chronische) ziekte van jezelf of  van een dierbare, sterfgevallen, conflicten, scheiding, een huidig zwaar leven. Medemensen die hieronder lijden zijn niet te benijden. Ze zijn te ondersteunen, praktisch, of een goed gesprek. Geven is ontvangen is blijheid is liefde is geluk is welzijn. 
Werk het bij meer mensen zo? Of anders? Zet ik u aan het denken?

Wulf van Loenen
www.mede-menszijn-nl
wulf@mede-menszijn.nl












More Posts
Share by: